Ruimtelijke analyse voor strategische verbindingszones aan de kust van Ecuador

Het kustgebied van Ecuador, wat een hotspot is voor biodiversiteit, heeft in de afgelopen decennia te kampen gehad met meer dan 96% ontbossing. Dit extreme verlies aan bosgebied heeft geleid tot de status van Ernstig bedreigd voor soorten zoals de endemische Ecuadoriaanse Witvoorhoofdkapucijnaap. IUCN NL hielp partner Third Millennium Alliance (TMA) met GIS onderzoek om prioriteit te geven aan het behoud en het herstel van gebieden langs een ruimtelijk gemodelleerde verbindingszone om het herstel en de langdurige overleving van de soort te bevorderen.

Probleem

Grootschalige ontbossing in de tropen zorgt ervoor dat veel landschappen nog maar enkele overblijfselen hebben van wat decennia geleden grote, ongerepte bossen waren. Een van die landschappen vind je in de noordelijke Manabí provincie in Ecuador, die zich uitstrekt van de biodiversiteitsrijke Ecuadoriaanse Chocó bossen in het noorden tot de droge kustbossen in het zuiden. Het gebied is ook de thuisbasis van de met uitsterven bedreigde Ecuadoriaanse Witvoorhoofdkapucijnaap (Cebus aequatorialis)

Hoewel de Ecuadoriaanse Andes en Amazone terecht veel aandacht en financiële steun krijgen voor natuurbehoud, is het kustgebied van Ecuador ernstig ondergefinancierd en grotendeels onbeschermd. Dit vormt een ernstige bedreiging voor de unieke ecologische niche die deze regio bedient bij de overgangszone van de biodiversiteitsrijke Ecuadoriaanse Chocó bossen in het noorden tot de droge kustbossen in het zuiden. 

Het gebrek aan aandacht hiervoor heeft geresulteerd in wijdverspreide ontbossing, fragmentatie van het landschap en een gebrek aan kennis over de resterende biodiversiteit, kwaliteit van het bos en de kansen voor migratieroutes voor dieren. Als de overgebleven stukken bos afgezonderd van elkaar blijven, wordt het gebied onbewoonbaar voor verschillende diersoorten.  Dat kan leiden tot het uitsterven van soorten zoals de Witvoorhoofdkapucijnaap.

Aanpak

Om meer leefgebied te creëren voor de Witvoorhoofdkapucijnaap moest bepaald worden welke gebieden in het landschap konden functioneren als een geschikte migratieroute. Er is echter een gebrek aan actuele ruimtelijke data over de populatie van de aap. 

Om meer informatie te vergaren, werkte IUCN NL samen met TMA om satellietbeelden te gebruiken om een zeer gedetailleerde landgebruikskaart te maken die geschikte leefgebieden voor de aapsoort liet zien. TMA is een vertrouwde en effectieve partner van het landaankoopfonds van IUCN NL en bood de benodigde lokale deskundigheid en informatie vanuit het veld om de technische analyse te bevestigen en aan te vullen. 

Samen met dynamische parameters, zoals ecologische drukfactoren, prioriteiten voor natuurbehoud, risico op ontbossing en verwachte klimaatverandering, vormden deze ruimtelijke data de basis voor een voorspellingsmodel om de meest geschikte, lineaire migratieroute te berekenen.

Resultaat

Op basis van de analyse van alle factoren werd er een migratieroute van wel 100 km berekend van het zuiden naar het noorden van het gebied. De gecombineerde analyses laten duidelijk zien dat er potentie is voor succesvol natuurbehoud in het noorden van het gebied door de drie grootste reservaten in de regio opnieuw met elkaar te verbinden (Jama-Coaque, Pata de Pajaro, en Mache-Chindul). Dit gedeelte is minder gefragmenteerd, bevat minder wegen en heeft een beter behouden bos dan het zuiden van het gebied.

De berekende route en de landgebruikskaarten worden nu door TMA gebruikt om op strategische wijze hun toekomstige activiteiten op het gebied van natuurbehoud te bepalen. Ze zullen onder andere land gaan aankopen en bos herstellen om leefgebied te beschermen en te verbinden voor een reeks aan bedreigde soorten in het landschap.

De inzichten uit dit onderzoek zullen ook gebruikt worden om andere lokale partijen te inspireren tot het verbeteren van hun strategieën voor natuurbehoud door GIS analyse, wat hopelijk zal leiden tot meer bescherming van natuur.

DeelPagina delen met AddThis